in between coffee breaks

‘Balik Bulok-Eskwela’ Classroom, facility, teacher shortages: Back-to-school woes worse than ever

2009-05-19T19:08:00.000-07:00

May 19, 2009

FOR IMMEDIATE RELEASE

Kabataan Party-list Rep. Mong Palatino today said that the government’s preparations for school opening fall short of addressing the perennial back-to-school woes that students experience yearly.

Palatino said that the Department of Education’s Oplan Balik-Eskwela fails to portray the real state of the basic and secondary educational system. “Our real problems this school opening are still the lack of classrooms, facilities and teachers,” Palatino said.

Citing data by the United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (UNESCO) Institute for Statistics, Palatino said that Philippine classrooms are among the most crowded in Asia. UNESCO figures show that class size in the Philippine public elementary schools (43.9) pales in comparison to Malaysia (31.7), Thailand (22.9), Japan (28.6) and even in India (40). The Alliance of Concerned Teachers (ACT), meanwhile, estimated classroom shortage at 41,905 last school year.

“This figure will surely balloon as students of age to attend school increase by 2.3 percent yearly,” Palatino said.

“Even DepEd’s own studies reveal that public schools nationwide are in decrepit conditions. Some 80 percent of them have no running water, 60 percent have no toilets, 40 percent have no ceilings and 50 percent have no electricity,” Palatino said.

He added, “Furthermore, to achieve the ideal classroom-to- student ratio, the DepEd will have to hire almost 30,000 additional teachers.”

“These are facts and figures that DepEd’s back-to-school program fails to present, na ang mga estudyante ngayong balik-eskwela ay papasok sa mga bulok-eskwela,” said Palatino.

He blamed the sorry state of public education on government mis-prioritization and poor education spending aggravated by rampant corruption. “Unless the government addresses these, back-to-school woes will be worse than ever.” ###

We are change!

2009-05-13T21:52:00.001-07:00

mahulaan mo kaya kung ikaw siya?

2009-05-11T20:38:00.000-07:00

Matagal na tayong hindi nagkikita. Hindi naman kasi maiiwasang hindi tayo magkita dahil sa katangian ng gawain ko ngayon. Pero bigla kitang namiss noong binalita sa akin na may problema kang hinaharap ngayon. Alam mo, gustung-gusto kitang yakapin at sabihing magiging okay din ang lahat. Parang iyong ginagawa mo din sa akin kapag ako naman ang namomroblema. Para kang anti-depressant ko. Kasi sa tuwing sinasabihan mo ako na kaya ko ang lahat, kumakalma ako. Ganoon ang epekto mo sa akin.

Naalala ko noong mga panahong madalas tayong magkasama. Namimiss ko iyong lalabas tayo para tumambay sa plasa at kumain ng fishballs or lomi. Namimiss lang kitang kasamang maglakad at magpagabi sa daan. Namimiss kitang asarin dahil sa zero mong lablyf. Namimiss kitang tarayan at namimiss ko rin ang katarayan mo. Ang pag-aaral o pagtuturo man na kasama ka, kahit mga meetings na ako o ikaw ang nagpe-preside. Kahit ang mga tsismis na nasasagap mo tungkol sa boardmates mo na sympre ikukuwento mo sa akin, namimiss ko rin. At ang mga madaling araw na tirik pa ang mata natin dahil sa pag-aayos para sa aktibitis o magdamag na libreng pag-i-internet. Namimiss kitang katabi sa higaan, kahit nga ang mannerism mo bago matulog, namimiss ko. Minsan ginagaya ko na rin.

Sobrang namimiss na nga siguro kita. Naiiyak na tuloy ako. Haha! Sana nga magkita na tayo at magkwentuhan uli, gaya ng dati. Hindi ko pa siguro nasasabi sa iyo pero maraming maraming salamat at parati ka pa ring nandiyan. Salamat sa lahat-lahat, at hindi ko man nasasabi kasi di nga tayo cheesy eh mahal kita (teka, di ako tina ha? Alam mo na kung anong klaseng pagmamahal yun basta hindi romantic lab. Di ka rin naman tina di ba? Hehe).

At epektib ka pa ring anti-depressant ko. Ingat ka lagi at sympre, malalagpasan din natin lahat ng problema. Sabi nga ni Rico Blanco, Kung ayaw, may dahilan. Kung gusto palaging mayroong paraan, gumawa nalang tayo ng paraan. Haha! (parang walang konek iyong ke Rico Blanco)

*imahe ay mula sa http://fancyflours.files.wordpress.com/2007/06/ice-cream-cone.jpg

mahusay si pacquiao sa boxing, ibang usapan ang pulitika

2009-05-05T18:55:00.000-07:00

Tulad nang iba pang Pilipino, inabangan ko rin ang laban ni Pacquiao vs. Hatton noong Linggo. Wala naman kaming pay-per-view at masyadong matagal ang delayed telecast sa solar sports at GMA network kaya minabuti kong makinig nalang sa radyo. Eh di una kong narinig iyong boses ni Martin Nievera, nagduda pa nga ako kasi bakit hindi pa lumalabas ang maglalaban eh kumakanta na siya.

At nag-umpisa na ang pinakaabangan. Ang hirap sa pakikinig sa radyo ay hindi ko makita kung ano ang nagaganap, aasa ka lang sa sinasabi ng commentator. Kaya pinakagana ko nalang ang imagination ko. In fairness, mahusay ang mga commentators sa 92.7 Campus Radio station at bago pa man magsimula ang laban, nagturo na sila ng mga boxing terms lalo na ang punching combinations.

First round palang ng laban, dalawang beses ng tumumba si Hatton. At ang mas nakakagulat, bago matapos ang 2nd round, Knock-out na ang kalaban ni Pacquiao. Lapat na lapat sa ring ang likod niya nang siya ay bumagsak. Ni hindi na rin nagpa interview pa ang kampo ni Hatton matapos ang laban.

Wala naman akong masabi sa kahusayan ni Pacman sa loob ng ring. Tama namang bansagan siyang pound-for-pound champ, people's champ pwede na rin. Kahit ihanay pa siya sa listahan ng pinakamagagaling sa larangan ng boxing, matutuwa pa ako at sympre proud.

Pero kasabay ng pagkapanalo niya ay ang paglabas ng balitang muli niyang pagtakbo sa darating na 2010 elections. Kung anong posisyon, iyon ang hindi pa malinaw. Nagtayo na siya ng sariling political party na pinangalanang "People's Champ Movement" at pinarerehistro na sa Comelec.

Matatandaang tumakbo na si Manny pacquiao noong 2007 elections bilang Congressman sa South Cotabato at hindi siya nanalo. Ngayon, sasabak na muli siya sa pulitika. Ang tanong mananalo kaya siya?

Sa palagay ko, mas mabuting manatiling People's Champ si Pacquiao dahil sa pagiging boksingero niya at hindi sa pagiging pulitiko. Maaring masira ang katanyagan, kredibilidad niya kapag pumasok siya sa pulitika. Ang pagtulong sa kapwa ay hindi lang naman sa pamamagitan ng pagkakaroon ng mataas na posisyon sa gobyerno. Dagdag pa na hindi biro ang pagsabak sa pulitika laluna't kaiba ito sa boxing. Hindi niya magagamit ang punching combinations niya, hindi niya magagamit ang kamao para bumagsak ang mga problema ng lipunan. Gaya ng pagte-training niya sa kanyang sports, kailangan din niyang pag-aralan ng husto, intindihin at husayan ang laro ng pulitika.

Totoong napagbubuklod ni Manny ang mga Pilipino sa tuwing siya'y may laban. Pero hindi pareho ang laban sa boxing sa laban sa pulitika at totoong buhay.

Ayaw ng nanay kong i-post ko ito

2009-04-13T22:22:00.000-07:00

Mahirap ang magkaroon ng bisita sa bahay.

Pero mas mahirap kung ikaw mismo ang magiging bisita sa sarili mong bahay.

Paano iyon?

Nitong nakaraan, dumating ang mga bisita namin mula sa Manila. Taun-taon, nakagawian na ang pagbabakasyon nila sa probinsya namin. Ayos naman, masaya, masagana. Parang sanayan nalang kumbaga. Pero ang naging pasabog, ang mga bisita namin ay may mga bisita rin pala.

2nd day ng stay nila sa bahay ng sinabi nila na may darating silang bisita. Okay, wala din naman kaming magagawa. At laking gulat na lang namin ng dumating sila. Hindi lang anim o sampu kundi 30 katao. Parang reunion ata ng pamilya iyon.

Dumating sila, tatlong van. Nagsibabaan at diretso sa loob ng bahay. Kaming magkapatid at mga kaibigan ko ay nasa labas lang. Sa kubong ginawa ng nanay ko at busy sa paggawa ng aming income generating project (igp) para ngayong summer. Ang nakapagtataka, parang hindi kami nakatira sa bahay. Wala lang. Kebs lang sila sa amin. Ni hindi man lang bumati o nagpaalam na i-invade na nila ang aming munting tahanan. Eh di sige lang, siguro talagang ganun lang sila. O kaya di lang kami napansin (na imposible din naman talaga). Go lang kami sa paggawa ng solar art necklaces namin.

Tapos ayun na nga, ininvade ng mga nanay na bisita ng bisita namin ang kusina. Nagluto. Malalaking hipon, chicken barbeque, blue marlin eklabu, tahong at kung anu-ano pa. Daming pagkain talaga.

In fairness, may kumausap naman sa amin. Sabi bibili daw sila ng produkto namin. Kahit papaano, medyo humupa ang nagsisimulang inis ko dahil at least, kikita naman kami.

Ayun, balik sa kusina. Ang kalat. Nakalabas ang mga kaldero, nagkalat ang mga gulay, isda, mga balat ng sibuyas, bawang. Puro tulo ng tubig sa sahig. At sobrang dami ng hugasan. Naisip ko, nag-umpisa na ang kalbaryo namin sa paglilinis at pag-aayos ng bahay.

Wala din naman akong magawa o masabi kasi nga mga bisita sila.

Pagkatapos maluto ng napakarami nilang pagkain, matapos naming magsaing ng ilang ulit at mag ihaw ng chicken barbeque, umalis din ang mga bisita. Hindi para umuwi kundi maligo sa beach. (ang beach ay ilang lakad lang ang layo mula sa bahay namin)

Go na sila sa beach. Kami naman ng mga kaibigan ko ay sinamantala ang pagkakataon para maglunch at maglinis na rin. Hatian ng hugasan. Kina lee at louie ang mga kaldero, samin ni reizel ang plato, baso, kutsara, tinidor atbp.

Nilinis din ni rei ang buong kusina. Tinapon ang mga basura, pinunasan ng basahan ang natapong mantika, hiniwalay ang mga gulay sa plastik atbp..

Matapos ang ilang minuto, naging malinis uli ang nanlilimahid na kusina.

Pero hindi lang doon nagtatapos ang kwento ko. Nang dumating ang mga nagbeach, dumiretso sa banyo para magbanlaw. Kahit basang basa sila mula sa dagat, walang pakialam na nagtungo sa banyo. Ang labas, basa pati ang sahig ng bahay namin dahil sa mga tulo mula sa kanilang basang damit. Sunud-sunod ang dating ng mga tao, walang tigil ang paggamit sa gripo. Naghalo na ang mga tulo sa sahig sa mga buhanging nakakapit sa kanilang basa ding tsinelas. Halos bumaha sa kabilang kwarto dahil sa tuluy-tuloy na paglabas ng tubig mula sa maliit na uwang sa ilalim ng pinto ng banyo. Hindi nga namin maintindihan kung paanong nagkakaganun, sakto lang naman sa laki ang banyo para hindi lumabas ang tubig sa uwang na nabanggit ko.

Eto pa, dahil nakita ng ilang bisita na nagbihis ang kapatid ko sa kwarto ko (na dressing area na), pumasok din sila doon para magbihis. Nang hindi nagpapaalam.

Matapos maligo ng iba, nagpunta sa sala. Naupo sa sofa, nagkwentuhan, nagharutan, nagusap sa wikang ingles, sumayaw at iba pa. Lahat na ng ingay ginawa nila. Inihagis ng isang bata ang baso sa kanyang nakatatandang pinsan. Plak. Basag. Ganoon kadahas ang mga batang spoiled. (spoiled sila kasi astang mayaman at hindi man lang sawayin ng mga magulang)

Dahil sa may pagpapahalaga ako sa privacy ng mga bagay-bagay, shinut down ko ang laptop na nakalagay malapit sa tv. Pero siguro ginamit uli siya ng kapatid ko kaya noong pumasok uli ako ng bahay, mga bata na ang naglalaro at nag-iinternet. Hindi ko nalang din sinaway. Kasi nakakahiya nga naman dahil bisita sila.

Nasa kubo nalang kami at nagkukwentuhan ng mga kaibigan ko nang biglang may nagtanong na isa sa mga bisita. Eto ang naging daloy:

Bisita: Dito kayo natutulog sa kubo?
L: Opo, kung walang space sa loob lalo na kung may mga bisita.
Bisita: Ano kayo mga guwardiya?
L: Wala na po kasi space sa loob kaya dito po natutulog ang ibang bisita gaya ko.
Bisita: Sino ba ang host niyo?
L: Sila pong magkapatid na nakatira dito (sabay turo sa amin)
Bisita: (di na umimik)

Mahirap lang din talagang i-maintain ang privacy mo kung maraming taong nakapaligid sa iyo. Lalo na iyong di mo ka-close. Habang nagsusulat nga ako ng intro ng blog entry na ito, lumapit ang isa sa mga bisita namin noon. Napilitan akong i-close ang ginagawa ko at nakipagkwentuhan nalang sa kanya.

Realizations ko?

1. Mahirap ang tumanggap ng napakaraming bisita. Hindi mo alam kung paano sila aasikasuhin.

2. Mas mahirap ang nakatira ka sa bahay na hindi sa iyo. Hindi ka pwedeng gumawa ng rules at regulations na i-impose mo para sundin ng lahat.

3. Masaya ang magkaroon ng bahay malapit sa beach.

4. Mahal magpatayo ng sariling bahay. Mahirap din naman kung nangungupahan lalo na kung palipat-lipat.

5. Ang mga mahihirap ay hindi sumasabay sa hapag kasama ang mga mayayaman.

6. Spoiled ang karamihan sa mga batang mayayaman. At inglesero.

7. Ako, hindi na yata ako magkakaroon ng sariling bahay. haha!

HPV Protection for Sale

2009-04-03T08:42:00.000-07:00

*special thanks to ~tacitrequiem for the photo.

Malamang ay napanood niyo na ang bagong patalastas ng two time Cancer survivor na si Joey Albert sa inyong tv screens. Ang patalastas ay tungkol sa pagpapalaganap ng awareness tungkol sa impeksyon na Human Papillomavirus (HPV) at ang solusyon para dito.

Alam niyo ba na 8 out of 10 na kababaihan ang maaring magkaroon ng HPV?

Ano ang HPV?

Una ang HPV ay impeksyon na maaaring makuha ng isang indibidwal (karaniwan ay babae) sa pamamagitan ng skin to skin contact.Madalas sa pakikipagtalik or sexual intercourse.

Sa aktwal ay may higit na 100 uri ng HPV. Kadalasan ang mga HPV na ito ang sanhi ng genital warts o lesions na pwede namang mauwi sa cervical cancer kapag hindi naagapan.

Paano malalamang ikaw ay may HPV?

Ang Pap Smear Test ay ang unang opsyon para malaman kung ikaw ay apektado ng HPV. Ito ay ang laboratory test na nagdedetect sa mga abnormal na pagbabago sa cells ng matris.

Pangalawa ay ang HPV test na magtutukoy naman kung ikaw ay may isa sa mga 13 HPV na maaaring magdulot ng cervical cancer.

Walang Panlaban sa HPV?

Para sa kaalaman ng karamihan, ang paggamit naman ng condom ay hindi rin tiyak na proteksyon laban sa naturang impeksyon.

Nitong nakaraan ay lumabas na sa publiko ang HPV vaccine na siyang magiging proteksyon ng kababaihan laban sa HPV.

Totoong ito ay panibagong pag-asa para maiwasan ang HPV. Napakahusay at sa loob ng maraming taon ay maaaring bumaba ang incidence ng cervical cancer at iba pang sakit sa reproductive organs.

Pero kung titignan ay limitado ang may kakayahang magpabakuna.

Ayon sa mga balita, ang isang bakuna ay nagkakahalaga ng P2,000 per shot. May nagsabi ring aabot ng P3,000 hanggang P5,000 sa mga pribadong doktor.

Sa kabuuan ay may 3 shots, imultiply mo sa P2,000 ay aabot sa P6,000.00 ang kailangang bunuin ng isang babae para sa bakuna.

Saan kukuha ang isang ordinaryong babae ng P6,000.00? Sa hirap ng buhay ngayon, dagdag pa ang epekto ng global crisis, ay malayo na ang maabot ng P6,000 para pantustos sa pagkain, edukasyon at iba pang pangunahing pangangailangan ng isang pamilya. Ang mga nanay ay siguradong itatabi ang ilang libong piso para sa mas importanteng gastusin kasya kanyang kalusugan. Ang working women ay malamang ilaan nalang ang ganoong kalaking halaga sa ibang bagay. At karamihan ng mga kababaihan, malamang ay ni hindi kumikita ng kahit sa kalahati ng P6,000.00

Hindi ito ang unang bakunang minungkahi para pangalagaan ang kalusugan ng bawat indibidwal. May bakuna sa TB, sa Hepa... na mas mura kaysa sa HPV vaccine. Pero hanggang ngayon, marami pa ring Pilipino ang namamatay dahil sa mga nasabing sakit na kung tutuusin ay kaya nang maiwasan at labanan.

Hangga't mahal ang presyo ng kalusugan sa bansa, mananatiling suntok sa buwan ang pangangalaga sa kalusugan ng bawat isa lalo na ang mga kababaihan.

my greetings to everyone

2009-04-02T18:01:00.000-07:00

congratulations to louie santos for his first ever image vector. haha! i know how long he's been trying the vector tutorials. and thanks to him for the logo he created as requested by my dad.

in addition, congratulations to all the BAR exam passers. (i think majority of them are women)

and to all members of SPEDERs care, goodluck on your workshop activity on monday. see you all soon!

english or filipino

2009-03-31T20:07:00.000-07:00

matagal akong nawala sa sirkulasyon. at sa katotohanan, halos limang buwan ko ring inabandona ang blog na ito. bakit? sa napakaraming dahilan. at mas makabubuting huwag nang isa-isahin pa.

nasa akin pa rin naman ang ilang pahina nang dapat sana ay blog entry ko noong mga nakaraang buwan. pero hindi ko na din naharap ang pagpost. siguro kasi masyadong marami akong gustong isulat at ibahagi sa mga nagbabasa tapos hindi ko na alam ang gagawin at uunahin. ang resulta, ilang buwang pagka-tengga sa pagsusulat.

noong una akong nagdesisyong magblog at i-maintain itong blog, sa ingles ako magsusulat. kasi hindi talaga ako magaling magsulat sa ingles. hirap kayang pagtagni-tagniin ang mga salita lalo na't nag-iisip naman ako sa wikang filipino (di gaya ni master lee, na simula't sapul ay ingles na kung mag-isip). gusto ko lang masanay at mahasa pa sa pagsusulat sa ganung medium.

may mga nagbasa naman pero nainggit ako sa karamihan ng mga nagsusulat sa filipino. kasi tama namang mas madaling intindihin ang tagalog at mas malawak ang naaabot nito. at iyon naman sana ang gusto ko, mas maraming magbasa at makaunawa sa sinusulat ko.

iisipin ko pa uli kung english o filipino.

sa ngayon, ito na muna ang trial blog entry ko matapos ang halos limang buwang pagkawala.

"i am afraid of making memories.. because i might remember them..”

2008-09-23T04:36:00.000-07:00

"i am afraid of making memories.. because i might remember them..”

A lifted quote from Rachelle posted in her multiply site. She has left us with thousands of good memories. Memoirs that we shall keep in our hearts.

(i wrote this last september 21, 2008)

Hours ago, I received a text message from Rheyne that states” Kung alam ko lang na ang Davao ang huling pagkikita namin ni Rachel, pinilit ko sana siyang mag Samal…Sana nakasama pa natin siya ng mas matagal.”

Rachel, a dear friend and a colleague, is now gone. After reading the text, I was still convincing myself that the news is but a ridiculous joke. This could not be true, Rachel could not die. Not now.

Then I remembered Karla’s poem entitled “Hapung-hapo(para kay Rachel)" which I came across at my multiply account. I did not bother to read it at first, thinking it was just an ordinary poem dedicated to her. But when I look up at it again, I was wrong.

It’s a confirmation that Rachel really passed away.

The stored memories of how we met, the usual moments we have shared were racing back on my mind. It was on CEGP’s National Convention at Sto. Domingo, Albay year 2006 when we first exchanged our hi’s and hello. Along with other members of the Vital Signs Publication of Velez College, Rachelle was one of the noticeable delegates because of her own definition of fashion and her bubbly character.

Gratefully, I was in charge of the billeting section so I designated them in our room knowing that she is a pubmate of Pypai, whom the secretariat refer as my look-alike and because they all speak the Visayan dialect which I understand. Together with Divs from UP-Diliman, Trina of St. Paul and Marisol, LH’s eic (also raised in Cebu), we were housed in the same room for the rest of the convention.

Although room mates, I was not able to spend more time with her because of my hectic schedule as a secretariat member. She was just glad to know that someone from the secretariat can comprehend her “Bisaya” language. She kept on telling me how hard it was to talk in Tagalog! She was asking a favor that time to buy them some junk foods, she handed me a hundred peso bill while enumerating all the names of their needed stuff.

After the convention where she was also elected the Vice President for Visayas, we constantly kept in touch through friendster, multiply and text messages. We would check out on updates of our different activities and even spend time leaving comments on each other’s friendster photos and profiles.

Then after two years of not seeing each other, we met again in CEGP’s National Convention last May in Davao. This time, she is also part of the secretariat so we had more time to work together. We exchanged laughters all throughout the convention especially during practices and when teasing Jose and other secretariat members. Rachelle was the one who yelled and danced for Visayas Island’s cheering team during the Durian night but she did not beat of course, Luzon’s pep squad. And she was part of the running team to get all the durian and the “suha” when the rain suddenly poured. She was assigned as one of the lecturers in a group discussion so I listened to her when she was discussing the need for Cultural Revolution.

When the convention ended, she still stayed for a day. She went along with us to buy some “pasalubongs” within the city. And never did we know that the photo we took at a shop was the last picture we have with her.

She was crying when she bid us goodbye. She kept on uttering how she’ll miss us, how she’ll long for the alliance work and all other CEGP activities. We hugged each other tightly then she said she’ll be serving the masses in other field. When she’s back in Cebu, she’ll be ready to inform the whole world and her parents what she ought to do.

It hasn’t been long. And now she’s already gone.

It’s difficult to accept how it happened. She was killed when she joined integration in the countryside. Rachelle along with two other organizers was killed by members of the military. She was shot right on her face.

She kept her promise of serving the people in the way she believes in. Rachelle is a true martyr for she undoubtedly gave her life to the masses she loved. Since the day she was organized, she accepted the realities, embraced the responsibilities and lived the struggle.

It may be hard to believe that we can no longer hear the stories of Rachelle, her contagious laughter, her sensible conversations, her sweet smile and her persuasive ideals.

Rachelle, we will surely miss you. But do not despair for you will remain an inspiration for us to continue the fight, to hold up the red flag and continue our struggle.

Hanggang sa muling pagkikita, kasama.

stress reliever

2008-09-20T05:30:00.000-07:00

Here’s something I wrote after hearing some dire updates from a comrade. It was bad news and I was not expecting for it. Since I was not able to release my emotions, I decided to write to release the tension.

Hindi ko alam kung nakikinig ka ba talaga sa tuwing nag-uusap tayo o pinipili mo lang ang mga tatandaan mo sa libong salitang sinasabi ko at ng iba pa. Hindi lang ngayon o kahapon tayo nag-usap at nagpaliwanagan tungkol dito. Hindi ko naman sinasabing pagod na ako, o sawa na ako. Pero minsan, nasasagad din ang pasensiya. At may pagkakataong sana hindi lang "ikaw" o ang sarili mo ang iniintindi mo kung hindi ang nararamdaman ng iba.

Sabi mo, iniisip mo kami kaya hindi ka nagsasalita. Hindi ka nagsasabi. Pero hindi mo ba naisip na dahil sa ginagawa mo, lalo mong inilalayo ang sarili mo? Lalo mong pinapaypayan ang mainit nang baga. Hindi sa lahat ng panahon, alam namin ang takbo ng utak mo. Hindi kami manghuhula para malamang may dinaramdam ka sa kabila ng mga ngiti mo sa mukha. Totoong may mga bagay na hindi na kailangang idaan sa salita, pero mas higit na maraming mga bagay na kailangang sabihin para maunawaan.

Alam kong marami kaming pagkukulang, hindi lahat ng pangangailangan niyo'y natutugunan namin. May mga panahong tila wala kaming oras na kayang ilaan para makinig sa kung ano mang kwento, balita o problemang meron kayo. Madalas, hindi kami nakakasakay sa kulitan at asaran niyo. May mga pagkakataong hindi mo kami nakakasama, madalas wala kami sa tabi niyo.

Pero sana huwag mo namang isiping hindi kami handa para pakinggan ka. Na hindi ka namin kayang maunawaan. At huwag mong ipagpilitang hindi ka namin naiintindihan.

Mahirap din kasing malaman na hindi ka nasasapatan sa kaya naming ibigay sa ngayon. Masakit malaman na napakarami pa rin naming pagkukulang sa kabila ng ilang beses na pagpapaliwanag at pagpapaalalaa. May kurot sa pagkatao namin kung nakikita namin kayong nagkakaganyan.

Ayaw kong manumbat, dahil wala naman akong karapatan. Wala din ako sa posisyon para mag-inarte o magpakita ng kahinaan. Pero gusto ko lang din malaman, nagawa mo na bang kamustahin ako? Alamin kung ano ang iniisip ko, kung may problema ba ako o may dinaramdam ako? Naisip mo na din pang maglaan ng oras para ako naman ang pakinggan mo, ang mga kwento ko ng pangarap, ang mga nakatakda kong gawin at plano ko sa nalalapit na hinaharap? Minsan ba, inalala mo kung bakit ako tahimik? Nagtanong ka na ba kung bakit madalas akong magsungit?

Huwag mong ipagpalagay na hindi namin nakikita ang mga sakripisyo mo. Maraming paraan para ipakita namin na natutuwa kami sa bawat oras na inilalaan mo para sa kanila. At hindi hinihingi ang kapalit sa bawat bagay na kaya mong isakripisyo at ilaan. Kung magsisilbi ka, hindi ka magtatanong kung hanggang kailan, hindi ka magtatakda kung hanggang saan.

Hindi rin dapat maging dahilan ang isang tao para lang manatili ka. Hindi ka siya at siya ay hindi ikaw. May sarili kang pag-iisip, may sarili kang pagpapasya. Hindi sa kanya umiikot ang mundo mo at lalong hindi siya ang buhay mo. Kung kaya, maling-mali ang gawing rason ang isang tao para gawin ang hindi mo naman talaga gustong gawin.

Huwag mo ding sabihing hindi ka namin sinusuportahan, pakiusap. Dahil sa lahat ng ginagawa mo, hindi man sapat ang tapik sa balikat at mga pabirong hirit, kami ang lubos na nagagalak. Sa bawat limistasyong na-i-igpawan mo at kahinaang nababaka mo, kami ang unang nakakakita noon. Hindi man kami humawak ng bandera at mag flag dance maghapon, tandaan mong kami ang mga taong gustong makita ang pag-unlad mo.

Sana maging obhetibo ka sa lahat ng panahon. Suriin ang mga bagay-bagay bago ka magbitiw ng mga salita. Isipin mo na nasasaktan din kami, napapagod, napipikon...gaya mo din. Gaya ng iba pa.

Maging bukas ka lang. Bukas para magpuna at tumanggap ng puna, bukas para makipagusap, bukas para mas lalo pa tayong magkaunawaan.

Iniintindi ka pa rin namin. Sa alam naming pamamaraan.

reel drama and beyond

2008-09-13T09:33:00.000-07:00

*this photo was taken in 2006

Sir Mariano “Ric” Gonzalo.

I met him in 2005 when we attended the Cordillera Day in Kalinga, Apayao. Since Cordi Day is the celebration of he the rich culture of different indigenous people in the country, every province, region or tribe is required to showcase its own culture; all the delegates from our region were brainstorming for a unique presentation. Someone came up with a bright idea of composing a poem; then recite it while the rest of us will do interpretative movements. The poem was done in an hour and the movers kept pace. Another group came up with a short poem on fisher folks and gladly Danny Fabella, renowned composer, laid on a melody to it.

While everyone was busy, an elder recommended Sir Ric to choreograph our movements since he was known to be a cultural artist and is a member of the Concerned Artists of the Philippines (CAP). And so we invited him. It was not easy to work with a professional like him. I recall that he was infuriatingly strict that we start from the top the moment one of us commit a mistake. What appends the anxiety is the time limit. We had to perfect the presentation hours before the cultural night. But after hearing tongue-lashing comments, countless 1-2-3 mantra, we finally performed the 10 minute presentation where we left the audience in full awe. (Haha! )

From then on, Sir Ric became the instantaneous speaker for our theatre arts discussion on our annual journalism training. He was not the regular speaker. He insisted on coming along with us the day before the activity and helped us revamp the uninviting stage before the actual day of the event. He choreographed our cultural presentation which took almost 2 hours to perfect and clapped his hands after our 5 minute production. He stayed from day one until the assessment period; he even came along to our swimming revelry.

Sir Ric loves to tell stories of his past. Now a 52 year old self-confessed gay who understands that he can no longer find the partner he wanted to have at this age. He is a cultural organizer, trainer and performer back in his younger years. He has a son but failed to become a father.

We haven’t talked to him thereafter. Not until some of our friends decided to visit him to check on his condition. We have received text messages that he was confined and is suffering from severe illness the past weeks. I remember that he once told us that he has some health problems including kidney troubles.

Last Wednesday, our friends, went to an old barung-barong situated at the slum area of the city where he lived alone. True enough, after 3 years, Sir Ric is now suffering from renal failure secondary to diabetes. He is also starting to lose his sight as another complication of DM. Sir Ric, like millions of people suffering from diseases, cannot afford the hospital bills. He cannot produce at least Php 15,000 per week to undergo dialysis. He complains on how hard it is to get up from bed, of his heavy breathing and stridors, of his edematous feet and bed sores. He does not have the means to buy all the required medicines for him to at least impede the developing complications. And he believes that it’ll not be long enough and soon he’ll pass away.

It’s saddening to see someone lose hope. Its tough to hear someone wait for the last days of his life and it’s tougher to give words of assurance because you, yourself is not certain if he’ll still be fine. It’s heart-breaking to know that you cannot do anything but give him hope and smile as he shares the untold stories of his past.

Now, he temporarily lives with us in our boarding house. At least there’ll be someone to look after him. There’ll be us to listen to his unfinished dreams and plans, of the struggle that he believed in, of the plays, musicals and stage he once owned.

* Please find time to know more about him. Just got to this link
http://www.bulatlat.com/news/6-9/6-9-gonzalo.htm. Anyone who is willing to help him out in any way, please email me. Thanks.

hyperemesis

2008-09-11T21:32:00.000-07:00

I threw up.

Again.

For the second time, I made the same disgusting act after drinking liquor. We actually did not intend to splurge on GSM Blue and Emperador along with Oishi and nuts as pulutan last night. But because of the spur of the moment, we had the liquor, ice cubes and juice (chaser) right on our hands.

It started okay, with the usual exchange of laughs and stories. I had my own glass and immediately took a half-glass shot of GSM followed by a sip of the orange juice. Then I turned red. It is actually normal for me to turn beet-red even if I only had a sip of alcohol. This runs in the family. My uncle turns red after some shots every time he attends a drinking session. Sarah, my younger sister had rashes which lasted for days after the tequila sessions we had on a Christmas party. My brothers Paolo and JP also experience the same. We all turn out to be Hellboy’s cousins after hours of dancing with the alcohol’s spirit. And every time this happens, its hard to convince everyone that we are still on our normal state.

Anyways, we took turns and before I could realize, I already had five half-glass shots. I was not tipsy really, but I can feel my heart starting to beat faster and my head was as light as a feather. Then I stopped.

I decided to stop the intake so I could relax a bit and allow my system to cope up with the sudden change. After 30 minutes, my color started to change back to normal. And there, I fell asleep. For about 20 minutes of nap, I woke up feeling much better. Then Louie arrived from his class and so I felt I was going to puke upon hearing him lashing out words, questioning why we were drinking.

I was trying to control it. My mind says I can still swallow back what felt like butterflies and roaches rushing out from my throat. But out of the blue, all the partly digested food my stomach was busily tearing was all over my legs, the sofa, the floor and my hair!

After laughing out loud to what I’ve done, I rushed to the bathroom to wash myself. Rama handed me a towel, a pair of shorts and a tee while Daryl cleaned up my mess at the sala. Louie kept on cursing me while I was left laughing. (special thanks to Rama, Daryl and Rei for staying up with me and doing all the messy chores)

Back in 2006, I first threw up. It was our last day in Manila before heading back here in La Union, so Kuya Rain, my cousin, insisted on treating us out. After overeating at the superb dinner prepared by Tita Maggie, we headed straight to a bar, had a few drinks and enjoyed watching the band performing. I was down to my second bottle of beer when I suddenly felt awful. I excused myself, headed to the CR and released all the stuff that was trying to burst out. It was a relief! And no one knew of what I did, of course.

For that two occasions, I was not wasted, I swear. But then I threw up. I remember that prior the drinking session last night, I just finished my meal comprised of Laing, tuna and rice for supper. So, visualize how my stomach and intestines reacted. And just imagine the after-taste of my emesis. Ewww, gross!

I swear I’ll never drink with a full-stomach again.